بیماری چشمی گلوکوم یا آب سیاه

بیماری چشمی گلوکوم یا آب سیاه

درباره بیماری چشمی گلوکوم یا آب سیاه در این نوشته گردآوری شده است.از آنجا که در بیشتر مبتلایان به آب سیاه، پیشرفت بیماری و اثرات تخریبی آن بر عصب بینایی با نشانه های ظاهری چون کاهش و تاری دید همراه نیست، چکاپ های سالانه چشمی در همه افراد پس از چهل سالگی و بخصوص در کسانی که سابقه بیماری گلوکوم در خانواده شان وجود دارد، از عوارض حاد و غیرقابل برگشت بیماری آب سیاه جلوگیری می کند.

 

این بیماری پیشرونده چشمی که بدون نشانه قبلی و در مراحل پیشرفته خود را بروز می‌دهد و به دنبال افزایش فشار داخلی چشم و وارد شدن آسیب به عصب بینایی و نابینایی ‌منجر می‌شود.

 

به گزارش فراناز، این بیماری خطرناک با تشخیص و رسیدگی زودرس به کمک درمان های دارویی، لیزر و جراحی قابل کنترل و تا حد قابل توجهی درمان است. البته بیمار مبتلا به گلوکوم حتی پس از طی مراحل درمانی و کنترل بیماری اش باید تا پایان عمر تحت نظر قرار بگیرد.

 

از آنجا که درون کره چشم ما پر از مایع است که به طور دائم از طریق کانال هایی به بیرون از چشم نیز جریان دارد؛ نه تنها تغذیه بافت های داخلی چشم بخوبی صورت می گیرد، بلکه فشار داخلی این عضو نیز با خروج مقادیر مشخصی از مایع داخلی آن تنظیم می شود. حال ممکن است علت های مختلفی از جمله علل ژنتیک، ارثی، مادرزادی و نیز ساختاری موجب بسته شدن این کانال ها و افزایش فشار داخل چشمی شود.

 

متخصصان چشم با شرح اثرات بسته شدن این کانال ها یا زاویه چشم در واقع به علت بروز بیماری آب سیاه می رسند و معتقدند: افزایش فشار داخل چشم موجب آسیب به عصب بینایی می شود؛ عصب اصلی انتقال دهنده پیام های بینایی به مغز که آسیب به آن موجب اختلال در میدان بینایی و در نهایت نابینایی می شود.

 

به یاد داشته باشیم که تخریب عصب بینایی در بیماری گلوکوم در بیشتر موارد بتدریج و بدون پیش آگهی اتفاق می افتد.

 

به دنبال بالارفتن فشار داخلی چشم ابتدا سلول های عصبی چشم در اطراف میدان بینایی آسیب می بیند که با افت بینایی در شخص همراه نیست، اما وقتی این آسیب به مرکز بینایی برسد، بیمار در معرض نابینایی قرار می گیرد و درمان بیماری اش تقریبا ممکن نیست.

 

آب سیاه اعم از لیزر، جراحی و دارو درمانی با هدف به تعویق انداختن سیر پیشرفت بیماری و جلوگیری از ورود آب سیاه به مراحل حاد خود صورت می گیرد، می گوید: خوشبختانه با امکانات درمانی و داروهای موثر فعلی در اغلب موارد اگر بموقع اقدام به درمان بشود، امکان توقف بیماری وجود دارد.

 

در آن دسته از بیمارانی که بیماری آب سیاه به شکل حاد و به طور ناگهانی بروز می کند به علت بروز علائم ظاهری چون قرمزی چشم، افت بینایی، دیدن هاله نور اطراف اجسام، سردرد و تهوع امکان کنترل بیماری با اقدامات اورژانسی وجود دارد، اما در موارد دیگر، تشخیص زودهنگام بیماری تنها از طریق چکاپ های سالانه بخصوص پس از چهل سالگی بویژه در شرایطی که زمینه ارثی نیز محتمل باشد، فراهم است.

 

گلوکوم؛ از نوزادی تا بزرگسالی

به گفته دکتر فخرایی، گلوکوم مادرزادی در نوزادان و شیرخواران با علائمی چون اشک ریزش، ترس از نور و جمع کردن پلک ها مشخص می شود. گاهی نیز قرنیه چشم بزرگ و کدر می شود. البته درمان آن در همان مراحل نوزادی از طریق جراحی ممکن است، اما این بیماری در بزرگسالان به غیر از مواردی که بیماری به طور ناگهانی و با درد، قرمزی، تاری دید، رویت هاله در اطراف نورها، سردرد و تهوع نمایان می شود تا به مراحل بسیار پیشرفته نرسد، هیچ گونه نشانه ای ندارد و هر فرد بظاهر سالمی نیز ممکن است به آن مبتلا باشد.

 

این فوق تخصص گلوکوم تاکید می کند: گلوکوم در بسیاری موارد ابتدا علامت خاصی ندارد. دید طبیعی بوده و دردی وجود ندارد، اما با ادامه یافتن بیماری، بیمار متوجه می شود هر چند اشیایی را که جلویش قرار دارند خوب می بیند، ولی اشیایی را که در کنار قرار داشته و باید از گوشه چشم به آنها نگاه کند، بخوبی نمی تواند ببیند یعنی دید کناری ندارد. ناگفته نماند فشار بالای چشم، سن بالای ۴۰ سال، سابقه فامیلی ابتلا به گلوکوم، دوربینی، فشارخون بالا، دیابت و استفاده درازمدت از کورتون ها می تواند فرد را مستعد ابتلا به گلوکوم کند.

پربیننده ترین مطالب سایت

پربازدید هفته
پربازدید ماه